Ας πούμε ότι το ατλαζένιο γοβάκι δεν υπήρξε ποτέ κι ότι αντ' αυτού είχαμε ένα ακριβό βραχιόλι. Η «Σταχτοπούτα» του Τζοακίνο Ροσίνι ταξιδεύει στην εποχή της «Μεγάλης Υφεσης» και ανοίγει την αυλαία της καλλιτεχνικής περιόδου για την Εθνική Λυρική Σκηνή.


Ενα πρωτότυπο λυρικό δρώμενο παρακολουθήσαμε την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου από τους Oper(ο) στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, στην οδό Φρυνίχου. Την «Αναμονή για τη νύχτα», εμπνευσμένη από το έργο του σπουδαίου Ιρλανδο-παρισινού λογοτέχνη Σάμουελ Μπέκετ (1906-1989).
Στο Σικάγο του 1929, της ποτοαπαγόρευσης αλλά και του θεάματος και των ευκαιριών, παρακολουθούμε τις συγκρουόμενες πορείες της Roxie και της Velma, δυο κοριτσιών που τις συνδέει η αγάπη για τον χορό και το τραγούδι, πολύ περισσότερο όμως η ανάγκη για καταξίωση και η δημοσιότητα με κάθε τρόπο.
Στα υπόγεια του Μεγάρου Μουσικής, σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και πίσω από κλειστές πόρτες, αντηχεί το τραγούδι του «Cabaret», σαν μια απόκοσμη μελωδία που έρχεται από το? πουθενά. Μπαίνοντας στον χώρο των δοκιμών, ένας άλλος κόσμος μας υποδέχεται, τολμηρός, λαμπερός αλλά και με πολλές σκιές.
Αυλαία με τον Ρουβά... εναερίτη: Ενας εναερίτης σκαρφαλώνει πάνω σε έναν στύλο της ΔΕΗ, ανάβει το φως και ξεκινάει η παράσταση. Ο εναερίτης Διόνυσος -Σάκης Ρουβάς- δύσκολα γίνεται αντιληπτός κάτω από την ειδική στολή και την κουκούλα που του κρύβει το πρόσωπο.
Στους μυστηριώδεις τόπους των 5 ανθρώπινων αισθήσεων, με εκείνη την έκτη αίσθηση να μένει υπαρκτή αλλά απροσδιόριστη, αγγίζοντας τη σφαίρα του μεταφυσικού, η Φρόσω Λύτρα σκηνοθετεί επτά φανταστικές ιστορίες και μας μιλά για την παράσταση «Η άλλη αίσθηση».




